Zelf heb ik nog nooit drugs gebruikt, ik kan er dus ook niet echt uit ervaring over meepraten. En toch heb ik veel nadelige gevolgen gezien die (overmatig) drugsgebruik te weeg kunnen brengen. Ik zal niet zeggen dat ik persé tegen het gebruik van drugs ben, maar de gevaren en problemen die door het gebruiken van drugs kunnen ontstaan zijn soms enorm en niet in de laatste plaats alleen voor de gebruiker.

We moeten realistisch zijn. Het is makkelijk verkrijgbaar en een soort van geaccepteerd dat jonge mensen op vroege leeftijd met verdovende middelen in aanraking komen en het dan ook gaan gebruiken. We zullen er dus mee moeten “dealen”.

Ik wil wegblijven van de discussie of het je als ouder wel of niet kan overkomen. Feit is dat er vele gezinnen worstelen met deze problematiek. Er rust een taboe op dit onderwerp terwijl de cijfers er niet om liegen. Er is meer leed achter menig voordeur dan je wellicht in eerste instantie zou denken en het komt echt niet alleen voor bij de zogenaamde ‘probleemgezinnen’.

Maar hoe ga je daar dan mee om als ouder? Heeft verbieden zin? Sta je toe dat er in huis geblowd mag worden of juist niet? En waar ligt de grens? Hoeveel mag een kind dan blowen en op welk tijdstip van de dag steekt hij of zij de eerste aan? Wat doe je met het schaamtegevoel dat je hebt omdat je het gevoel hebt dat je hebt gefaald als ouder? Wat doe je als je wéét dat je kind verslaafd is maar je de grip volledig kwijt bent geraakt? Wat als je in machteloosheid toeziet dat er niets van je kind terecht komt en boos worden, lief zijn of begripvol zijn allemaal niet meer helpt? Wat kun je doen?

Ooit sprak ik een oude schoolvriendin die hiermee kampte. Ik had haar al een tijdje niet gezien en ik schrok me rot. Haar zoon blowde .. hele dagen .. woonde nog thuis .. wilde niet geholpen worden, want volgens hem was hij niet verslaafd en was het ‘gewoon een fase’ die hij met zijn ‘vrienden’ deelde. “Het hoort er nu eenmaal gewoon bij mam! Stel je niet aan! Iedereen doet het!” Naast het roken van cannabis ging hij ook andere en heftigere middelen gebruiken. Daar werd de situatie écht onhoudbaar en toch kon ze het niet over haar hart verkrijgen om hem het huis uit te zetten, want hoe laat je je kind los wat overduidelijk verslaafd is. Je laat je kind niet aan zijn lot over, dat doet een goede moeder niet, ook al ga je er zelf en de rest van het gezin helemaal aan kapot.

In haar geval werd het een fase van zes en een half jaar. Mét hulpverlening, zonder hulpverlening, afkickperiodes, terugval, ruzies, intens verdriet, machteloosheid en schaamte, haar huwelijk ten spijt. Inmiddels heeft ze haar leven weer redelijk op orde. Haar zoon is afgekickt nadat hij werd opgenomen omdat hij een psychose kreeg. Tot nu toe is hij clean en woont op zichzelf, maar de littekens op haar moederhart van deze periode zullen er altijd zijn. Hooguit zullen de slechte herinneringen vervagen, maar het heeft haar getekend voor de rest van haar leven.

Dat je als ouder geen ervaringsdeskundige bent is op zich een goed teken, maar kijk eens op de website van moedige moeders. Gewoon preventief of als je het vermoeden heeft dat je kind verslaafd is aan alcohol, verdovende middelen of gokken. Alle soorten drugs worden goed uitgelicht, je leert verpakkingen herkennen en er wordt per soort drugs verteld welke effecten ze hebben op de gebruiker. Zo leer je de eerst signalen herkennen en kun je (wellicht samen met je kind) vroegtijdig ingrijpen.

Wij spraken Helena. Zij sloot zich aan bij Stichting Moedige Moeders ten einde raad op zoek naar begrip. Lees Helena’s relaas…

Tot dat Steve een jaar of 14 is leven we in harmonie en hebben we een sterke moeder-zoon band. Soms vraag ik me af hoe het zo allemaal heeft kunnen lopen en waarom ik destijds bepaalde keuzes heb gemaakt en tegelijkertijd weet ik dat het geen zin heeft.

Steve’s vader en ik zijn gescheiden toen Steve 2 jaar was. We bleken een bijzonder slechte match maar ik raakte wel zwanger. Verliefd, jong en naïef en denken dat het allemaal beter zou worden bleef ik in die relatie met een uiterst onberekenbare partner om het zo maar even te noemen. Inmiddels is gebleken dat de genen van Steve’s vader sterker zijn dan ik had voorzien.

“Je schaamt je voor je kind. Je weet dat mensen over je praten. Je weet dat mensen over je oordelen. Dat is echt vreselijk.” -Helena-

Na de scheiding keert de rust terug en hebben we na verloop van tijd samen een stabiele gezinssituatie. We rooien het met z’n tweetjes. Vriendjes en vriendinnetjes komen gezellig over de vloer, eten met ons mee. Het was net de zoete inval. Steve gaat om het weekend naar zijn vader. Ook op de lagere school merkten ze verschil als hij weer een weekend bij zijn vader was geweest. Mijn ex leefde turbulent, ook als Steve er was. Ik had altijd moeite om Steve weer in het gareel te krijgen, maar toch konden we elke keer die basis weer terugvinden samen.

Toen Steve 12 jaar was leerde ik mijn huidige partner kennen. Hij heeft me in al die jaren nooit laten vallen. Ik heb voor zoveel dilemma’s gestaan in al die jaren en hij heeft me altijd gesteund. Eigenlijk is het echt knap dat hij dat heeft volgehouden al die jaren. Er is zo vreselijk veel gebeurd.

Middelbare school

Ik denk dat het niet had uitgemaakt naar welke school hij had gegaan, hij heeft een hang naar het ‘criminele circuit’. Het zit in hem en als ik nu terug kijk naar zijn lagere schoolperiode zie ik dat hij dat toen al had. Op school stond hij bekend als een lastige donder, een zogenaamde ‘kwajongen’, maar hij zocht steeds vaker de grens. De hang naar de zelfkant van het leven zit blijkbaar óók in hem.

Op een dag waarop ik weer op het internet zat, zoekende naar antwoorden, stuitte ik op Stichting Moedige Moeders. Ik weet nog dat ik er eerst een keertje ben langs gefietst om te kijken.

Belangrijk om te weten is dat Moedige Moeders ook bij ‘twijfel’ voor u een luisterend oor kan zijn.

Later ben ik gewoon binnen gestapt en daar bleek dat ik niet de enige was. Je schaamt je voor je kind. Je weet dat mensen over je praten. Je weet dat mensen over je oordelen. Dat is echt vreselijk. Die steen in je maag, dat mensen iets van je vinden zonder dat je je weerwoord kunt geven. Zonder dat je kunt roepen: “Help me alsjeblieft! Ik voel me zo alleen! Ik heb zo’n intens verdriet want ik zie mijn kind naar de klote gaan en ik weet niet meer wat ik moet doen!”

Geloof me als ik zeg dat we hebben gepraat, gedreigd, gesmeekt om overal mee te stoppen. Om zijn school af te maken… het mocht niet baten. Hulpverleningsinstanties ingeschakeld, nouja, ik heb alles uit de kast gehaald wat binnen mijn vermogen lag, maar het hielp allemaal niet.

Bij Moedige Moeders heb ik een klankbord gevonden. Langzaamaan leer ik weer rechtop te durven staan. Het is de keuze van Steve, niet de mijne. Ik heb een weerbaarheidstraining gedaan. Loslaten van schuldgevoelens. Je gaat zo twijfelen aan jezelf als moeder, maar tegelijkertijd weerhoudt dat je ervan om je kind ‘los’ te laten. Je wilt steeds ‘iets’ recht zetten waarvan je denkt dat jij het fout hebt gedaan, maar dat is niet de oplossing. Ik heb nu voor mezelf gekozen. Steve woont inmiddels op zichzelf en dat gaat, ten opzichte van hoe het was, redelijk goed. Ik weet niet of hij het vol gaat houden. Nog altijd verstop ik mijn tas en kostbare bezittingen. Nog altijd is het lastig om te geloven wat hij zegt.

Onlangs kreeg ik een gedichtje van hem. Het emotioneerde me diep en tegelijkertijd maakte het me sterk. Ik begreep wat hij wilde zeggen, even was daar weer die moeder-zoon relatie, oprecht vanuit zijn hart en toch bleef ik overeind. Ik merkte dat ik niet teruggreep naar het verleden, maar bleef waar ik nu ben. Vooruit zonder zíjn ballast, als een moedige moeder.

Bij Moedige Moeders Hoeksche Waard kun je over alles praten zonder dat je wordt veroordeeld. Dat geeft me elke keer weer een beetje veerkracht. Terwijl ik dit schrijf en me bedenk dat ik aan het maximaal aantal woorden zit voor dit artikel, zou ik willen dat ik er ‘eind goed, al goed’ onder kon zetten. Helaas is Steve is onlangs weer een paar dagen opgepakt geweest.

Moedige Moeders Hoeksche Waard

Belangrijk om te weten is dat Moedige Moeders ook bij ‘twijfel’ voor u een luisterend oor kan zijn. Door de expertise leren ze u signalen herkennen, verpakkingen herkennen, welke soorten drugs er zijn en welke effecten die geven op korte- en lange termijn. Wellicht kunt u bij vroegtijdige signalering eerder ingrijpen. De ervaring leert dat ‘drugsgebruikers’ meesters zijn in de werkelijkheid anders voorspiegelen dan dat ie is. Voor een ouder is het vaak moeilijk om het kind te wantrouwen, en toch is het onder- buikgevoel meestal juist. Een drugsgebruiker zal namelijk veelal ontkennen of het probleem afzwakken. Als je als ouder weet waar je over praat laat je geen ruimte voor fabeltjes of manipulatie.

Stichting Moedige Moeders werkt op nonprofit basis en bestaat geheel uit vrijwilligers. Ervaringsdeskundigen (tegen wil en dank) delen ervaringen met ouders die ook met deze problematiek te kampen hebben.

Moedige Moeders wil ouders bewust en alert maken. Moedige Moeders wil u laten weten dat u er niet alleen voor staat. U behoeden voor een lijdensweg van onzekerheid, wanhoop en machteloosheid. Een klankbord voor u en overige familieleden zijn.

“We weten dat deze problematiek een enorm zware tol kan eisen van alle betrokkenen zoals directe familieleden. Vaak trekt het ook een wissel op vriendschappen”.

Moedige Moeders organiseert regelmatig inloop/info-avonden. Soms zijn er gastsprekers aanwezig.

U vindt Moedige Moeders op: Margrietstraat 2
3261 AN te Oud-Beijerland. (voormalige Thomaskerk)

Op de website vindt u alle data en overige informatie:

www.moedigemoedershoekschewaard.nl

By | 2017-08-05T11:37:54+00:00 augustus 2017|